МАКАРАЦ

 Арман Ревазян
Вы вошли как:- Гость | Группа "Гости"Приветствую! Гость

Поиск

Пользовательский поиск

Facebook

...



Flag Counter



Блог

Главная » 2013 » Март » 1 » Արվեստը սիրեք ձեր մեջ, այլ ոչ թե ձեզ արվեստում

15:34
Արվեստը սիրեք ձեր մեջ, այլ ոչ թե ձեզ արվեստում
Հտաքրքիր մի բան կատարվեց ինչի մասին կգրեմ այստեղ:
"Пример употребления армянского h в шумерском эпосе" հոդվածս գրելուց հետո, մենաբանություն եղավ մի երիտասարդ կնոջ կողմից մոտավորապես հետեւյալ բովանդակությամբ

"Советую прочитать обо всём этом более подробно и обоснованно в книге великого арменолога Александра Варпетяна..." (հետագայում չգիտես ինչու ջնջվեց հենց իր կողմից)

Դրան անմիջապես հետեւեց Ալեքսանդր Վարպետյանի շնորհակալությունը...

Спасибо, уважаемая Арутчян Л., иначе было бы не только очень нечестно, но и очень вредно. Потому что я не буду больше публиковать много черезчур важних откритийй или они будут опубликованы под защитой других авторитетных государств.".

Ալեքսանդր Վարպետյանի ֆեյսբուկյան էջում հանդիպեցի հետեւյալ պատկերը

Ալեքսանդր Վարպետյան

Պարզեր մի բան` ինձ մեղադրում էն  մտավոր սեփականությունը հանդիսացող ինչ որ բանի գողության մեջ:

Գրեցի նրան, պատրաստականությանս մասին ուղել սխալս ու ներողություն խնդրել, եթե պարզվի, որ ինչ որ միտք եմ արտահայտել, որ իրենում արդեն արտահայտվել է, անկախ նրանից պաշտպանված է այն իրավաբանորեն թե ոչ և որ կարիգ չկա ինձանից պաշտպանություն փնտրել ինչ որ հեղինակավոր պետությունների մոտ: Նույնպես կարծիք արտահայտեցի, որ եթե պարզվի, որ ոչ մի գողության մասին խոսել չի կարելի, ապա կարելի է ենթադրել, որ ինքը ինձանից ներողություն կխնդրի:

Դրան հակառակ, քողարկված վիրավորանքներով լի, մի պատասխան եկավ: Չնայած նրան, որ ինքը Վարպետյանը հետագայում հեռացրեց այն, ես պահպանել եմ  և այստեղ տեղավորեցի: Տեղավորեցի և դրա պաասխանը, քանի որ մեղադրանքները իմ հասցեին հնչեցվել են բացե ի բաց և պատասխանի կարիք ունեն:

Ալեքսանդր Վարպետյան

Հարգելի հեղինակ, ձեր անտեղյակությունը խոսում է ձեր ազնվության օգտին, որոշ թերասացություններ՝ նույնպես:
Այսուհանդերձ, եթե չասենք բանաքաղություն, ապա առնվազն անուղղակի ներգործությունը անտարակուսել է: Առավել ևս, ձեր հատորում հիշատակված բազում այլ թեմաների առկայությամբ (թվելը կլիներ շատ երկար):

Երկիցս առավել, որ արդեն 2 տասմանյակից ավելի է, ինչ այդ գաղափարները շրջանառության մեջ են, բանագողներն ու բանաքաղները՝ անսահման ( տե՛ս «Բանագողությունը որպես... «քյասար» ճանապարհ» ակնարկը http://www.eutyun.org/S/Ashx/Banagoxutyun.htm ), ձեր շրջանակների մեջ էլ բավականին առկա, ձեր աշխատությունն էլ լույս է տեսել 2009թ. և վերջապես արիացիների ծագման վերաբերյալ իմ աշխատությունն էլ իր հերթին ընդունակ էր ներշնչելու նաև ձեզ, ինչպես շատ այլոց պարագայում (Մարսել 1988, Երևան-1990, ռուս.Երևան-2008):
Այդ միմիայն ողջունելի պարագա է: Ի վերջո բոլորս էլ ծառայում ենք նույն նպատակին՝ պատմական իրողության վերականգնմանը: Բայց ավա՜ղ, շատ հաճախ ոչ շատ ազնվավայել ու վեհ նպատակներով:

Ձեր հարցին ի պատասխանը. հայոց Է-Էության հասկացության և էիզմ ուսմունքի մասին ակնարկվել է դեռևս 1982թ. «Արևորդյաց պարը» կինոսցենարում, 1985թ.՝ «Արփիական» հատորում, ապա «Ովքե՞ր են ի վերջո արիացիները» վերոնշյալ հետազոտության մեջ, արմատապես՝ 1995թ. «Էություն» հատորում, այնուհետև «Ծննդոց -Այա» մենագրության մեջ (Երևան-2000թ. և 2003թ. ) և հետագա հատորներում: Վերջինիս մեկ օրինակ գտնվում է Մոսկվայի «Լուբիանկայի» գրադարանում... (http://www.eutyun.org/S/P/AAV/AV_Books.htm ): Իսկ ավելի շոշափելի, կարող եք ծանոթանալ կից տեսաշարով, որը եթեր է հեռարձակվել Հայաստանի հանրային հեռուստատեսությամբ 1996թ.( http://www.youtube.com/watch?v=1h-zyk5w37s&list=PLD51CFC67B7A0E06E ):

Եթե անձամբ չեք տեսել, շատ հնարավոր է խոսվել է ձեր շրջապատում: Այս ամենը կարելի էր հիրավի ողջունելի համարել, անգամ անանուն փոխառությունները, եթե դրա տակ չլինեին նաև քաղաքական նկրտումներ, իմ անունն ու երբևէ գոյությունը ծածկելու և մոռացության տալու համար: Զի, 2002 թ. ի վեր հետապնդվում և արտաքսված եմ Հայաստանից, իբր «ՀՀ պետական անվտանգության լուրջ սպառնալիք» աներևակայելի անհեթեթ մեղադրանքով: Հեղինակավոր երկրների հեղինակային իրավունքի ակնկալիքս այդ էր ակնարկում:

Ինչ վերաբերում է «հակառակ դեպքում դուք ճիշտ այդպես կվերաբերվեիք» ակնարկին, ապա անդրադարձեք, որ ձեզ ծանոթ «Ովքե՞ր են ի վերջո արիացնիները» հատորում թվարկվում են այնպիսի հեղինակներ ու աղբյուրներ, որոնց այդժամ հիշատակելն անգամ առնվազն անլրջություն կարող էր համարվել: Հետագայում նրանք ևս դարձան հեղինակավոր հայագետներ ու «արիականներ», առանց դյուզն իսկ ակնարկելու գոնտ ներշնչման աղբյուրը: Մինչդեռ, մենք մեր առաջին մենագրությունը ծնդրադիր նվիրել էինք երախտաշատ և նույնպես հալածված Մարտիրոս Գավուքչյանի հիշատակին, որի մասին այդքան խոսվում է տվյալ հատորում: Սակայն, անցնում էր պատվախնդիր մտավորականների ու հոգևոր արժեքների ժամանակաշրջանը: Այս է այսօր մեր շատ տխուր ու անպատվաբեր իրականությունը: Եվ այդ պատճառով է այլևս հեղինակիս անհրաժեշտ է որոնել այլ տերությունների հովանավորությունը: Բարին ընդ ձեզ:

Արման Ռեվազյան

Զարմանալի է ինձ համար, որ դուք չկարողացաք ձեզ զսպել քողարկված վիրավորանքներ հասցնելուց ու երկիմաստ նախադասություններ կազմելուց: Ինչեւից է...

Քանի որ դուք չշտապեցիք բուն հարցադրումիս պատասխանը տալ և դրա փոխարեն բազում սեփական եզրակացություններ հնչեցրիք, եսել ստիպված եմ նախ դրանք մեկնաբանել:

Նախ և առաջ դուք չեք կարող այնքան տեղյակ լինել իմ մասին որպեսզի պնդեք ոմն բանագողներից ու բանաքաղներից կազմված շրջանակների գոյության մասին որոնցում իբր թե ես պտտվում եմ: Հավաստիացնում եմ ձեզ, որ ես չունեմ ոչ մի շրջանակ, կապնված չեմ ոչ մի տեսակի շրջանակների հետ և մասնակից չեմ ոչ մի պետական, հանրային կամ այլ տեսակի միավորումներին: Առավելևս չեմ կարող ոչ մի կապ ունենալ մի ինչ որ շրջապատի հետ, որն քաղաքական նկրտումներ ունի ձեր "անունն ու երբևէ գոյությունը ծածկելու և մոռացության տալու”:

Այս ամենը, ինչ որ դուք քողարկված ձեւով փորձում եք վերագրել ինձ` բացառիկ հերյուրանքներ էն ու անպատասխանատու արտահայտություններ ու աններելի վիրավորանք:

Դուք թշնամու կերպար եք փորձում ստեղծել այնտեղ, որտեղ թշնամի չկա: Թե ինչու համար է թշնամու կերպար ստեղծվում գախտնիք չէ` միայն և միայն, հասարակության պատկերացումներում, մնացածի համեմատ սեփական անունն ու գոյությունը արժանուց ավելի արժեւորելու համար:
Եսել ձեր աչքում հենց այն մնացածներից մեկն եմ, որ հանդգնեց խոսել այն մասին ինչից կցանկանայք խոսել ու լսելի լինել միայն դուք:

Իսկ հիմա անցնենք բուն հարցին և փորձենք պարզել թե որքան են հիմնավորված ձեր մեղադրանքները: Ամեն գիրք չէ, որ կարող է դառնալ ներշնչման աղբյուր, բայց, այս կամ այն չափով, ամեն գիրք, կարող է տեղեկության աղբյուր հանդիսանալ: Չե՞որ դրա հեղինակը նույնպես տարբեր գրքեր է կարդացել:
Սիրով համաձայն կլինեի, երբ դուք ասեիք, որ "Кто такие арийцы?” գիրքը ամենա հաջողվածը չէ ձեր գրքերից:
Սպասածիս հակառակ դուք պնդեցիք թե այն կարող էր ներշնչման աղբյուր հանդիսանալ ոմանց, այդ թվում և ինձ, համար:
Սրանից ես կարող եմ երկու եզրակացություն անել

1. Դուք խիստ գերագնահատում եք ձեր գրքի բովանդակային արժեքը
2. Մնացած գրքերը սրանից ոչ ավելի արժեքավոր էն:

Բայց ինչպես ասացի, գոնե որպես տեղեկատվական աղբյուր, ամեն գիրք ունի իր որոշակի արժեքը և ձեր գիրքը բացառություն չէ:
Օրինակ շատ հտաքրքիր էր իմանալ "Խորհրդանիշների բառարանի” գոյության մասին և նրա մեջ զետեղված "Փիլսոփայական ձեռքի” մասին, ինչը որ իմ աշխատության համար նոր ապացույցների աղբյուր հանդիսացավ: Ահա այն - http://makarats.ru/index/daktili_2/0-89

Ինչպես տեսնում եք բովանդակությունը, ոչ մի ընդհանրություն չունի այն ամենի հետ ինչը, որ կարող էր ձեր մտավոր սեփականության առարկա լինել:
Խնդրում եմ նկատեք, որ անկախ նրանից, որ պարտավոր չլինելով հիշատակել ձեզ (քանի որ կարեւորվում է սկզբնաղբյուրը, այլ ոչ թե այն թե որտեղից է իմացվել սկզբնաղբյուրի գոյության մասին), այնուամենայնիվ հիշատակել եմ ձեր անունը ոչ միայն հղումներում, այլ նաև բուն հոդվածում:

Ձեր անվան նույնանան հիշատակումը տեսեք նաև
այստեղ http://makarats.ru/publ/moi_stati/1/5-1-0-17
ու այստեղ http://makarats.ru/index/pesn_ob_anno/0-98

Չեմ կարծում, որ նմանապես շատերը կվարվէին: Ես այդպես եմ արել ձեր հետ համերաշխությունս արտահայտելու համար, քաջ հասկանալով, որ ձեր անվան հիշատակումը անգամ, արդեն իսկ առիթ է շատերի համար հայտարարել թե իմ աշխատանքը գիտական չէ: Ես գնացել եմ այդ քայլի, քանի որ համարում եմ, որ անկախ ամեն ինչից, չի կարելի այլախոհության համար մարդկանց երկրից վտարել:

Այսքանից հետո, դուք անհարմար չը համարեցիք մեղադրել ինձ ինչ-ինչ կապերի մեջ լինելու նրանց հետ, ով քաղաքական նկրտումներ ունի ձեր "անունն ու երբևէ գոյությունը ծածկելու և մոռացության տալու”:

Ձեր անունը շատ ավելի հաճախ հիշատակված կլիներ եթե ձեր տված հղումները իրականության հետ առնչություն ունենայն:
Հիշողությանս մեջ մնացել է ձեր հղումը Մանուկ Աբեղյանին, ինչը գործնականում իրականությանը չի համապատասխանել:
Հիշվել է, որովհետև ստիպված եմ եղել մի քանի էջ նորից գրել և սխալներ շտկել, ինչից հետո ընդհանրապես հրաժարվել եմ ձեր հղումներին կարեւորություն տալ:

Ի միջի այլոց, օրերս ձեր անվան ևս մեկ հիշատակում հոդս կցնդի, քանի որ այստեղ http://makarats.ru/index/pesn_ob_anno/0-98 դուք մոռացել եք նշել ձեր տեղեկացված լինելու աղբյուրը, որն է Վարդապետ Կոմիտասը:

Ցավալի է երբ մի մարդ "քյասար” ճամփով գնացողներին քննադատելով ինքն իսկ "քյասար” ճամփեքով է ման գալիս:

Այժմ "Էության” մասին…

Ես ուշադիր ունկնդրեցի ձեր տված տեսանյութը, ինչից կարող եմ միայն եզրակացություն անել, որ ձեզ մոտ վրդովմունք է առաջացնում անգամ միայն այն փաստը, որ ինչ որ մեկը հանդգնում է խոսել "Է” տառի իմաստի մասին չնշելով, որ դրա իմաստի բացահայտումը պատկանում է Ալեքսանդր Վարպետյանին:

Շտապում եմ տեղեկացնել ձեզ, որ "Է” տառի ԱԾ (Աստված) նշանակությունը երբևից է գախտնիք չի հանդիսացել և դրա բացահայտման կարիգը մեզանում երբևից է չի եղել :
Դրա նշանակությունը, սևը սպիտակի վրա, բերված է "Նոր Բառքիրք Հայկազեան Լեզուի” [1837թ վրհ.1979]:
Ես խոսում եմ դրա մասին օտարների համար և այլ համատեքստում: Չնայած պարզվեց, որ դրա մասին ոչ բալոր հայերը գիտեն:

Այն որ դուք այն մեկնաբանում էք յուրովի, ոչ մի իրավունք չի տալիս ձեզ սեփականաշնորհել ինքը "Է” տառը ու այլոց բանագող ու բանաքաղ անվանել երբ նրանք իրենց սեփական տեսակետն են արտահայտում, որն ի միջի այլոց ոչ մի առնչություն չունի ձեր պատկերացումների հետ:

Օրինակ, ես համարում եմ, որ ձեր այն տեսակետը թե "Է”-ն նշանակում է "էություն” չի համապատասխանում իրականությանը:

Նույնապես դա վերաբերվում է Հայա Աստծո անվանը: Դուք կարողեք հեղինակային իրավունք ձեռք բերել ձեր մեկնաբանումների վրա, բայց ոչ Հայա անվան վրա, որովհետեւ դուք դրա հեղինակը չեք:

Եւ ինչ վերաբերվում է Հայա աստծոն, ապա նույնապես իմ և ձեր պատկերացումները ոչ մի ընդհանրություն չունեն: Իսկ թե ինչ է ուսուցանում ձեր ասած Էիզմ գաղափարախոսությունը, դա ինձ հտաքրքիր չէ, որովհետեւ ես ինձ ընդամենը գիտնական եմ համարում այլ ոչ թե աստվածաբան կամ գաղափարախոս:

Հույսով եմ, որ դուք կհայտարարեք բացե ի բաց, որ ձեր մեղադրանքները իմ հասցեին ոչ այլ ինչ է քան շփոթություն:
Բարին ընդ ձեզ:

Շարունակություն

Երբ Ա.Վարպետյանը ջնջեց իր բոլոր գրածները իմ հասցեյին, կարծեցի թե դա վիճաբանության ավարտն է: Պարզվեց, որ ոչ: Պարզապես նա փորձել էր ջնջել իր տարիքին ոչ վայել պահելու հետքերը` բայց նորից չդիմացավ և հարգելի մարդուն ոչ հարիր մի քայլ ևս արեց.

Ալեքսանդր Վարպետյան
Հարգելի մեր հեղինակը քամահրանքով ժխտելով ներշնչման աղբույրները ու դեռ մեր աշխատությունները համարելով անարժեք, իր «տեսության մեջ» հայոց տոտեմն է համարում օձը: Այսուհանդերձ, այս կապակցությամբ մեր «Ովքե՞ր են ի վերջո արիացիները» գրքից մեջբերելով հետևյալ հատվածը.
« ...Նշելով այդ հանգամանքը Ա. Վարպետյանը գրում է. «Մոլեռանդ քրիստոնյա պատմիչը վրդովմունքով է խոսում հայոց մեջ ամրապնդված ավանդույթների մասին, ըստ որի նախնյաց հոգին կարող է գոյատևել օձի մեջ և պաշտպանել գավառը: Այսուհանդերձ այդ համոզմունքը հայոց մեջ հարատևեց մինջև 19-րդ դար: Ըստ Մ. Աբեղյանի, այս հավատը ծագում է նրանից, որ անցյալում օձերը նախնիք են ընկալվել» (տե՛ս այստեղ http://makarats.ru/index/zmej_totem_armjan/0-31 ):

Նախ այդ ըստ Մ. Աբեղյանի: Եվ հետո այդ դեռ չի նշանակում, որ օձը եղել է ողջ նախահայերի տոտեմը ու դեռ իբր հայոց անվանատուն ( հայերը մի շարք տոտեմներ են ունեցել, որոնք արձագանքում են նախարարական տոհմանուններում ):
Ավելին՝ այն առնչելով արաբ. իբր հaya-օձ անվան հետ: Իրականում ոչ թե հaya՝ այլ արաբ. el-hayyah>օձ, el-hayat>կյանք, El Hay>դիցանուն: Սակայն, սանս. āyuš-կյանք, հուն (γ)αία-երկիր, yaya-մեծ մայր (նաև թուրքերեն ), եբր. xaya-կյանք, հայ. կ'եա-կյանք, արցախ., զանգեզուր., ջավախք. և այլ բարաբառներում ու մի շարք այլ լեզուներում «այա»-մեծ մայրը կասկածի տեղ չի թողնում Այ-Այա նախամոր վերաբերյալ: Իսկ անասնապահ քրդերի հայերին տված «ֆլա»-հող ( բնականաբար՝ երկիր) անվանումը որպես երկրագործ-հողագործ ամրագրում է նրա հայոց անվանատու լինելը: Աքքադ. Էա-Հայան ծովաստվածը (ա>է անցումով, և անգամ չին. «հայ»-ծով...) Այա նախամոր արականացումն է արդեն հայրիշխանության շրջանում, խորհրդանշվելով որպես ձուկ ( նույնպես ստորերկրյա կենդանի՝ ինչպես օձը, որտեղից խորհրդանշական առնչություննները... ): Այսքանը ընդամենը միմիայն մեկ փոքրիկ նմուշ: Ծավալվելու դեպքում այդ տեսությունից կմնա «Շագրենի կաշին»
Ռևազ ջան, թխում ես, կարգին թխիր:


Արման Ռեվազյան


Եթե մի մարդ մյուսին բացատրում է, որ նա սխալ է գործում և ցույց է տալիս թե ոնց է պետք ճիշտ գործել և միաժամանակ պնդում է նրան թե  այդ սխալները իրենից է թխում, ապա միակ եզրակացությունն է - ԱՆՄԵՂՍՈՒՆԱԿ Է:
Վերջին անգամ 3-4 դասարանում փորձեցին Ռեվազ անվանելով իբր թե ծաղրել հիշեցնելով Ռեվազի ոչխարներին: Ասացի` Հարց չկա, թե ես Ռեվազն եմ, դուն ել ինձ ոչխար:

Եւ հետեվյալը` քիչ առաջ կարդալուց Արմեն Դավթյանի "Շումերերեն-Հայերեն հարաբերության խնդիրը" [Երեվան - 2009] հանդիպեցի առ այն, որ նա , Ինաննա դիցուհու անունը վերծանելիս եկել է այն եզրակացության, որ այն կապված է հայոց 9 (իննը) թվանշանի հետ:
Այս տեսակետը ես հայտնել եմ շատ վաղուց և անգամ աշխատություն ունեմ որը ամրագրված է հեղինակային իրավունքով դեռևս 2004 թվականին:
Հիմա ին՞չ պետքե անեմ - ձեր նման հոգոց՞ հանեմ ու սաստեմ նրան թե կդիմեմ հեղինակավոր պետություններին, ասեմ՞ թե ներշնչվել է իմ գրածներով, դատի՞ տամ...
Բանը նրանում է, որ Արմեն Դավթյանը բարեխիղճ գիտնական է, ինչը պարզ երեւում է նրա կատարած աշխատանքից (թերևս դեռ կեսնեմ կարդացել) ու չափազանց մեծ առաջնթաց է ապահովում հայագիտության և շումեռագիտության ոլորտում և կասկած չկա, որ նա ինքնուրույն է եկել այդ եզրակացությանը:
Ուստի այստեղ չի կարող ծագել ոչ մի նախանձախնդրություն - որքքան իմ բացահայտումն է, այնքանել նրանը: Եկել ենք դրան տարբեր մոտեցումներով ու արդյունքում կշահի միայն հայագիտությունը:
Սա չի նշանակում, որ մենք չենք ունենա տարաձայնություններ այս կամ այն հարցում և դա շատ լավ է: Մենք ինքներս (դեռ անձամբ չեմ ճանաչում), կամ ապագայում ոմն երրորդը, կգտնի մեր տարաձայնության որոշումը:
Իր գիրքը ինձ վերջերս նվիրեցին, ինչի համար շատ շնորհակալ եմ Լ.Ղազարյանին:
Ու ասեմ ձեզ պարոն Վարպետյան, այդ գիրքը չափազանց բովանդակալից է ու իրոք կարող է լինել ներշնչման առարկա չնայաց իր փոքրածավալ լինելուն ու, կարծես թե, միակը:
Մնաք բարով ու փորձեք ձեր ազատ ժամանակը ուրիշ, ավելի խելացի բաներով լռացնել: Շատ տգեղ է երբ պատկառելի տարիքի մարդը երեխային հարիր բաներ է խոսում:











Просмотров: 2246 | Добавил: arevazian | Теги: Ալեքսադր Վարպետյան
Всего комментариев: 2
avatar
1 sasna-cur9070 • 22:36, 02.03.2013
Արման ջան շարունակեք գրել, դա մեր ազգին է վերաբերվում-
Ու դա բարձր և առաջնահերթ է ամենից:
avatar
2 harutyun • 14:30, 03.03.2013
Es el mec SIROV spasum em sharunakutyan@ paron Revazyan
avatar
Онлайн всего: 3
Гостей: 3
Пользователей: 0

Copyright © 2009-2012 Arman Karleni Revazian, Erevan, Armenia. All Rights Reserved.